பூக்களின் தேவை

செடியொன்று நட்டு
நீர்விட்டு வளர்த்து
காத்திருந்தேன் பூக்களுக்காய்
பூ ஒன்று மலர முன்
மொட்டொன்று வந்தது.
நாளிரண்டு ஆனதும் தன்
வண்ண இதழ் விரித்து
எனை பார்த்து புன்னகைத்து.........
அதன் புன்னகை
கவர்ந்தது என்னை.

நான் மரணித்த போது தான்
புரிந்துகொண்டேன் உண்மையை
நான் நட்ட பூக்கள்
அனைத்தும் என்
கல்லறை தோட்டத்தை
அல்லங்கரிக்கவென்பதை..........

ஈரப்பார்வையால்...........

நீரில்
நெடுநாட்கள் கிடந்தாலும்
கருங்கல் கரைவதில்லை
ஓராயிரம் பார்வைகளில்
மூல்கியும் முன்பெல்லாம் என்
மனம் கரைந்ததில்லை
ஆனால்.................?
இன்று என்ன ஓர் அதிசயம்?
ஒரே வினாடியில்
உன் ஈரப்பார்வையில்
என் மனம்
உப்பாய் கரைந்ததே..............

நண்பன் கிடைத்திட

என்ன தவம் செய்தேன்
உன் போல் நண்பன் கிடைத்திட
தாய் தருத்தரிக்கு வரை
தந்தை கடமையாற்றும் வரை
காதலன் காதலிக்கும் வரை
நண்பனோ வாழ்வின் எல்லை வரை

பலநூறு மயில் தண்டி
இருந்தாலும்
இதயம் கொண்டநட்பு
நம் அருகிலே
அரவணைக்கும் அன்னையும்
அன்பு செய்யும் தந்தையிலும்
நண்பர் உயர்ந்தவர்
அதிலும் நான் உன்னை
நண்பனை அடைய
என்ன தவம் செய்தேனோ

செல்போனின் ஒவ்வொரு
செல்லச் சினுங்கலிலும்
நான் உன் அழைப்பை
பிரித்தினம் கண்டேன்
நாளோரி மேனியும்
பொழுதொரு வண்ணமும்
உன் பேச்சை ரசித்தேன்
உன்னை அருகில் உணர்ந்தேன்
வாய் சொன்னது தூரத்தை
மனம் சொன்னது
உன் அருகாமையை

நட்பு என்பது

அன்பு என்பது அண்மையில்
பாசம் என்பது பக்கத்தில்
காதல் என்பது காத்திருக்கும் வரை
நேசம் என்பது நெருங்கும் வரை
நட்பு என்பது நனவு கனவு
இரண்டும் இருக்கும் வரை.......................

என்னிடமே விட்டுவிடு

வானமே !
உனக்கென்ன ஆயிற்று
சூரியனை ஏன் மறைக்கிறாய் கருமுகிலாய்
இடி மின்னலே !
மனிதரை ஏன் பயமுறுத்துகின்றாய்
மழையே !
மண்ணில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுத்தாதே
இயற்கையே !
இவ்வளவும் எதற்காக
என் சோகங்கள்
என்னிடம்தானே உள்ளன
உன்னிடம் சொல்லவே இல்லையே
என் சோகங்களை என்னிடமே விட்டுவிடு